Made - Je kind zien afglijden in een verslaving van drugs, alcohol, gamen of wat dan ook is het ergste wat je als ouder kan overkomen. Het sloopt je en maakt je eigen leven kapot terwijl je nog steeds van je eigen kind houdt. Tien jaar geleden richtten wanhopige Madese moeder Bep Kuijsters met lotgenoten de lotgenotengroep Moedige Moeders Drimmelen op. Zaterdag 16 november viert de stichting haar tweede lustrum met een inspirerende dag voor ouders en naasten van een dierbare verslaafde.

Door Michiel Peeters

‘Naaste van iemand met een verslaving? Daar praat je toch gewoon over!’ Met deze zin opent de uitnodiging voor die lustrumbijeenkomst op zaterdag 16 november in ’t Trefpunt op het Raadhuisplein in Made. Inspirerende spreker en psycholoog Daan Deenik houdt een bevlogen lezing over het proces van de naasten met als titel ‘Niet loslaten, maar loskomen!’

Moedige Moeders Drimmelen in West-Brabant wil met het delen van ervaringen, ouders en naasten van verslaafden moed en steun geven. Je kind zien afglijden in een leven van drugs- of alcoholgebruik is voor hen het ergste wat je kan overkomen. Bep Kuijsters en haar man Kees zijn ervaringsdeskundigen en verloren acht jaar geleden hun zoon Nick. “Hij zou dit jaar 41 jaar zijn geworden. De verslaving won. Hij heeft verloren.”

Ik woonde onlangs een lotgenotenavond bij in ‘De Molshoop’, een zaaltje naast de monumentale protestantse kerk in Made. Het vormt elke maand een baken van rust in het woelige leven van ouders en gezinnen. Verdriet, wanhoop, schaamte, schuldgevoelens, hoop, alles komt voorbij op zo’n avond. Deze avond zijn er vijftien lotgenoten gekomen uit de verre regio (Made, Geertruidenberg, Zaltbommel, Gorinchem, Sprang-Capelle).

Alle aanwezigen worden verwend door Kees, schalen met koekjes gaan rond "ze moeten allemaal op hè", en stelt daarmee de aanwezigen op hun gemak. Bep, de initiatiefneemster en aanjager van Moedige Moeders, geeft iedereen een toepasselijke en inspirerende tekst voor deze bijeenkomst.

Rietstengels en ‘Koeken van Kees’

Afzonderlijke rietstengels zijn zwak

En makkelijk te breken.

Samengebonden zijn ze sterk

En moeilijk stuk te trekken

En dat duidt ook meteen de bijeenkomst. Alle gesprekken met de lotgenoten van deze avond werken ondersteunend en bevrijdend. Overwinnen de schaamte die velen nog hebben. Hoe zou de buitenwereld over ons denken!

Bep Kuijsters opent na de thee en koffie en de ‘Koeken van Kees’ de avond met een vaste tekst. "Dit samenzijn hier draait om ons en niet om onze verslaafden naasten. Hoe schrijnend ook hun situatie is. Dat voelt vreemd en onwennig, maar jij bent nu belangrijk."

De lotgenotengroep zien de bijeenkomsten als deelmomenten. ‘Delen is helen!’ Het voorkomt dat je elastiek knapt, want je wint niet van een verslaving. De wanhoop slaat dan vaak toe. Het hele gezin is verslaafd met een verslaafde om hen heen!

“Verslaving is een eenzaam bestaan", zegt Corrie. "Ik ervaar het als moeder dagelijks. Heb mijn verwachtingspatroon ook op nul gezet. Ik laat los wat in mijn hoofd zit en voorkom dat het vast blijft zitten. Maar toch ben ik nog steeds verslaafd aan mijn kind.”

Verbazing en manipulatie

Het verbaast de aanwezigen nog altijd hoe makkelijk mensen in Nederland aan drugs kunnen komen en hoe gemakkelijk de gebruikers er over denken. Coffeeshops, pilletjes op festivals, lachgas op afroep. De gevolgen zijn vaak desastreus. Alles draait bij de verslaafden om drugs en om geld om deze te kopen. Ze werken zich vaak steeds dieper in de nesten, zitten verstrikt in een web van leugens. Dat is niet alleen voor de verslaafden erg, maar dus ook voor de omgeving.

Als ouder moet je eens, de verslaafde de deur wijzen. Een enorme stap weet Bep Kuijsters, maar het is onafwendbaar. "Je moet er voor je zelf zijn, want een verslaafde neemt van lieverlee de regie over jouw leven. Jij stuitert hopeloos alle kanten op met die meebewegingen, aanpassingen. Maar de verslaving blijft.”

Kees Kuijsters, een man van weinig woorden, typeert de verslaving treffend. “Je zet de verslaving buiten, maar niet je kind. Een verslaafde manipuleert.”

De deelnemers aan deze avond komen overal uit de verre regio vandaan en hebben allemaal een verschillende achtergrond. Maar één woord staat in hun leven centraal: ellende, verslavingsellende!

Margot weigerde met pijn in haar hart haar zoon nog langer in huis te nemen en stuurde hem naar het tuinhuisje. “Maar ook dat hielp niet. Ga niet naar een opvangcentrum, jij hebt toch genoeg geld om mij te verzorgen. Toch zet ik nu door. Het is het ergste wat je kan doen als moeder, maar het kan niet anders,” zegt ze met een snik in haar stem en traan in haar ogen.

Bep Kuijsters maakt duidelijk dat dit de juiste keuze is. Kies voor jezelf. “Je kunt pas helpen, als ze er zelf aan toe zijn. Als de bodem raken en op het punt komen dat ze om hulp gaan smeken. Dan pas heeft het nut om hulp te zoeken.”

Harry, Wilma, Anja en alle anderen waarschuwen elkaar voor het web van leugens van een verslaafde. "Geld geven, de boel sussen, proberen de harmonie te bewaren zet geen zoden aan de dijk. Het gaat dan net zo hard weer mis.”

Wilma beaamt dit met roodomrande ogen. “Heb mijn dochter nu echt het huis uitgezet, maar probeer wel contact te blijven houden.”

Alle lotgenoten spuien op deze avond hun ellende. Ze maakten al zoveel mee dat het vertrouwen in een ‘happy end’ ver weg is. Je hebt levenslang met een verslaafde naaste en daarom is het belangrijk jezelf op de eerste plaats te zetten. Jij moet overleven! Ga wat leuks doen, anders maakt de verslaafde jou dood!

Alle namen zijn veranderd, behalve die van Bep en Kees.