Made/Nijmegen – Twijfel ook dit jaar nog steeds. Loop ik veertig kilometer minder over vier dagen of ga ik weer voor mijn favoriete afstand, de gele pijlen van de veertig. Mijn lijf sputtert opnieuw wat tegen en daar moet ik nog wat jaren mee verder, maar dan mis ik heel wat wandelbekenden die ik elk jaar ontmoet op de Wedren, of eigenlijk op het Omroep Gelderlandplein er recht tegenover. Heb nog de tijd tot en met maandag 20 juli. Alle wandelaars uit de gemeente Drimmelen, die op maandag 20 juli om 15.15 uur op het Omroep Gelderlandplein voor de Carillon-foto aanwezig zijn, zoek de grote Drimmelense vlag op tussen de platanen, weten wat ik gekozen heb!

Door Michiel Peeters

Vanaf 2014 vertoef ik na de dagelijkse wandeltocht daar op dat platanenpleintje. Het is ook een plek met herinneringen, gitzwarte zelfs. Op die plek zoemde dat jaar rond half vier ’s middags het gerucht rond ‘er is een passagiersvliegtuig dat vertrok uit Amsterdam neergeschoten in Oekraïne'. Later op de dag bleek het de MH-17 te zijn. Het vliegtuig waarin Caroline van Doorn, haar man Rob van Keulen en kinderen Allard en Jeroen uit Teteringen om het leven kwamen. Bekenden die we – collega’s en vrienden – nog jaarlijks herdenken. Alleen vorig jaar moest ik het doen op de plaats waar ik het voor het eerst hoorde! Onze groep ziekenhuis herdacht toen voor het twaalfde jaar de vier uit Teteringen, slachtoffer van een waanzinnige oorlog die al duizenden doden telt.

Tientallen wandelaars uit de regio lopen straks de hun welbekende routes door het Rijk van Nijmegen. De eerste dag Elst, dan volgt Wychen op dag twee. Om dag drie de kuitspieren te testen op de vele Groesbeekse heuvels en de befaamde Zevenheuvelenweg. De slotdag lonkt de Via Gladiola, maar voor het zover is, moeten de veertigers eerst Linden, Beers en de pontonbrug bij Cuijk nog ‘bewandelen’. Dan pas komen de gladiolen.

Mooie bloemen, maar pas na de finishlijn. Ze wegen zo zwaar die bossen. Overigens zijn alle oudjes langs de route blij met zo’n mooie wandelbloem! Al die dorpen die ik nu noem, zijn fraai en ademen allemaal hun eigen sfeer uit. Dat spreekt mij en heel veel anderen aan.

Wereld is 4 dagen een stukje mooier

Heb het al in veel stukjes na afloop van de vierdaagse geschreven en tegen honderden gezegd: ‘de wereld is vier dagen in een jaar een stukje mooier’. Je zou alle wereldleiders jaarlijks vier dagen 40 km moeten laten lopen in Nijmegen! Die positieve energie tijdens de 4-daagse is bijzonder, zo zou het altijd in de wereld moeten zijn!’

Wandelen werkt ontspannend en lopend ventileer en deel je heel makkelijk je gedachten en gevoelens met anderen. Loop een dag naast iemand en je kunt een biografie schrijven over je tijdelijke wandelmaat, tenminste als het klikt!

En dat deed het de afgelopen jaren met veel wandelpartners. Wandelen ontspant en verruimt de geest! Het psychologische ventiel blaast bijna altijd hele verhalen uit.

Ik kijk weer uit naar de vele vierdaagse-kennissen: De mensen uit de B&B Balkon van Groesbeek, maar ook Mel Burch uit Sussex die met veel Engelsen 'tegen borstkanker loopt'. De vele lopers uit Made, Helma en Gerrit uit Lemelerveld, Nathalie – de lopende Duracelbatterij – uit Sinderen, Elice en Erik uit Esbeek, Cobie Drentje uit Epe en niet te vergeten: rolstoelster Marly Seegers uit Horst aan de Maas. Zij rolt in een sneltreinvaart de heuvels op en af.

Was blij dat de Limburgse altijd haar tempo aanpaste bij een ‘klik’ met de wandelaar. En dat doet ze nu al vier jaren. Natuurlijk mag ik mijn helpers van twee jaren geleden niet vergeten: oud-leerlinge Milou Smits en moeder Dorien de Hond uit Waspik. Milou kwam ik vorig jaar niet wandelend tegen. Ze was net moeder geworden van Cato. Dorien zal wel ergens ook over het parcours zwerven, de pittige, tanige vrouw loopt de vijftig. Net als de voormalige doktersassistente van dokter Gaymans uit Made, Marloes van Dongen. Zij woont tegenwoordig in Venray.

Maar het plekje speciaal is er toch voor Claudia Mulder, voormalig deelnemer en sinds vorig jaar Van Gaal-Mulder. De voormalige tandartsassistente uit Assen, nu al een echte Bossche Bol, ontmoette ik vorig jaar, samen met haar dochter Silke en kleinkind, voor de tiende keer in Nijmegen. Nu langs de Waalkade.

Aan diezelfde ‘onbegaanbare’ weg wegen de laatste loodjes van dag twee altijd zwaar. De klim op het eind naar het Valkenhof en later de doortocht op het Faberplein staan je dan nog te wachten. Een opbeurend woordje geeft je dan een beetje energie.

Tegeltjeswijsheden

En om nog eens lekker af te sluiten, nog een hoop ‘tegeltjeswijsheden’ die ik de afgelopen jaren op de ruggen van deelnemers voorbij zag komen komen. Heb ze allemaal genoteerd en de namen van de wandelaars erbij.

’s Ochtends vroeg op de laatste dag zag ik een shirt met een grijzende man voorbijlopen. ‘Het is moe, het loopt, heeft blaren en dat was het!’ Het stond in zwarte letters op zijn grijze shirt. En wat dacht je van deze: ‘Er moet ooit een einde komen, en dat is nu!’ De woorden waren van Arie en Monique uit Bergambacht.

Francoise uit Herpen liet op haar rug zetten: ‘Ik word iedere dag knapper … heb nu al zin in morgen’. De voormalige kastelein van café Sport uit haar woonplaats beloofde zichzelf op haar Saradag een vierdaagse wandeling om aan te sterken.

Bij een andere Brabantse stond op haar wit shirt met redelijk kleine zwarte letters geschreven: ‘Heddegijniksbeterstedoenaseenbietjeshirtjesstaantelezen!’

Besluit met de bijna laatste tegeltjewijsheid. ‘Pijn is tijdelijk en trots voor eeuwig’.

‘Es sind nicht deine Beine die aufgeben’

En voor alle wandelaars, alle debutanten en waarschijnlijk ook voor mijzelf een 4Daagse spreuk uit mijn wandelverleden die met stip op één staat: ‘Es sind nicht deine Beine die aufgeben; Es ist dein Kopf’.

Die wijsheid op een Duits wandelshirt hield me destijds op dag één op de been. Een medewandelaar zei ooit eens: ‘Pijn is een emotie en een emotie kun je uitschakelen’. Vierdaagselopers blijken positieve mensen te zijn! Succes allemaal en tot maandag 21 juli om 15.15 uur.