Made – Kaap een bedrijfshal van vader en moeder. Houd een grote opruiming en benut de helft van de ruimte als ‘oorlogsterrein’. Tien jonge mannetjes en vrouwtjes van De Kaiweg bewapend met een heuse lasergun probeerden het oplichtende hart op het torso van een anders gekleurde tegenstander te doven met een gericht schot. Ging je toch ‘dood’, geen nood. Je kreeg vijf levens in dit spel. “Vergeet niet te herladen, anders kun je niet schieten.” Deze waarschuwing van spelleider Bram klonk regelmatig in de tot ‘stikdonkere schuur' omgetoverde bedrijfshal met flikkerende discolampen en verduisterende mist!
Door Michiel Peeters
En of ze er zin in hadden de kaigoeie lasergamers van De Kaiweg. Om half zeven stonden de jonge ladies Bo en Fleur samen met de boys Nick, Tycho, Noud, Lars, Guus, Kees en Wess al klaar voor het startschot van de jongste bestuursleden van de buurtvereniging: Nellie van Meel en Sandra van de Lindeloof. Het startschot was kort maar donker. De lichtknop ging uit.
Gelukkig dat Bram, deelnemer en ‘mister lasergame’ een uitleg had gegeven over het spel, de werking van de lasergame, het aantal levens dat je kreeg, de kleur van je team en het herladen. Na die enthousiaste uitleg, barstte het spel los. Links en rechts flitsten de lichten door de hal. Verscholen achter en in obstakels, lage en hoge, verstopten de krijgers zich. Het obstakelparcours was ’s middags door Bram veilig en stevig opgebouwd, zodat de aanwezige BHV’ers, werkeloos aan de kant zaten.
Reservelevens
Op het grote speelterrein bewogen de deelnemers zich voorzichtig in hun schuilplaats en keken naar hun prooi om als het kon snel toe te happen. Het recht van de snelste was zaterdagavond de wet. Gelukkig had je nog genoeg reservelevens zodat je op het met rook- en lichteffecten speelterrein weer op jacht kon.
Na een half uurtje ‘battelen’ mochten de krijgers even op adem komen met iets lekkers, voordat ‘lasertikkertje’ losbarstte in de donkere ruimte. Meterslang renden twee jagers door het pand, springend over en op de obstakels. 'Mijn hemel dacht mijn lichaam, die capriolen kan ik niet meer aan!'.
“We hebben wel wat werk moeten verzetten om de ruimte aan te passen, maar dat was zo gepiept,” zeggen Nellie en Sandra. “Ook Bram heeft flink zijn best gedaan.”
De kinderen waren superenthousiast en kijken uit naar een volgende ‘laserstarwar’. Maar eerst keerden ze moe en voldaan huiswaarts. En nog een opvallend weetje. De twee jonge dames Fleur en Bo stonden hun ‘mannetje'.