De deur van de kamer van Piet Toebak in de Wijngaerd in Made staat eigenlijk altijd open. Op 7 mei 2026, de dag dat Piet zijn 100ste verjaardag vierde, was het een komen en gaan van familie, vrienden en andere bekenden. Maar eerlijk gezegd is dat niet anders op de overige dagen van het jaar. Piet ontvangt zijn bezoek het liefst één voor één. “Dan kan ik rustig en gezellig praten,” zegt hij. Zijn zicht en gehoor zijn misschien wat minder geworden, maar Piet staat nog altijd volop in het leven.

Door Kitty Lokate

Jeugd aan de Helkant

Piet werd op 7 mei 1926 geboren in een gezin met zes broers en zussen aan de Helkant. Na zijn jeugd vertrok hij voor vier jaar in militaire dienst, waarvan drie jaar naar Indonesië. Op Midden-Java werkte hij bij de verbindingen, waar hij veel meemaakte en veel zag. “Ik heb er een mooie tijd van gemaakt,” vertelt hij. Toch was het voor zijn ouders zwaar – met de communicatiemiddelen van toen was contact nauwelijks mogelijk.

Liefde en gezin in Made

Na terugkomst uit militaire dienst leerde hij zijn grote liefde Nel den Exter kennen. Ze trouwden, vestigden zich in Made en zijn daar altijd blijven wonen. Piet kijkt terug op een prachtig huwelijk dat meer dan vijftig jaar mocht duren. Aan de Dreef, waar ze woonden, genoot hij volop van zijn grote tuin – zijn grootste hobby.

Samen kregen ze twee kinderen: zoon Robert en dochter Marlies. Robert werd vader van drie dochters. Wanneer de vraag naar achterkleinkinderen valt, pakt Piet stralend een foto van de muur: drie kleindochters, elk met een baby op schoot. “En er zijn nog twee achterkleinkinderen op komst,” vertelt hij trots.

Werk bij de PNEM

Piet werkte zijn hele werkzame leven bij de PNEM in Geertruidenberg. In de werkplaats met ruim zestig collega’s voelde hij zich niet helemaal op zijn plek. Na een jaar kreeg hij de kans om zich om te scholen tot chemisch analist. In de avonduren haalde hij zijn diploma en daarna werkte hij jarenlang met veel plezier in het laboratorium. Voorzichtigheid stond daarbij altijd voorop; het werken met chemicaliën in de zuurkast was voor hem vanzelfsprekend.

Voor zijn veertig dienstjaren én zijn vele vrijwilligersactiviteiten kreeg Piet een koninklijke onderscheiding. Zo was hij ruim zestig jaar lid van het koor van de Bernarduskerk en zette hij zich op uiteenlopende manieren in voor de gemeenschap.

Nieuwe huiselijkheid en vriendschap

Na het overlijden van Nel vond Piet opnieuw warmte en gezelschap bij Joke, een nicht van Nel. Op zijn 89ste gingen ze samenwonen en viereneenhalf jaar geleden verhuisden ze gezamenlijk naar de Wijngaerd. Twee jaar geleden overleed Joke. Nu woont Piet op een gezellige afdeling met acht dames. Met een glimlach zegt hij in onvervalst Brabants: “En ik heb met niemand nog nooit geen ruzie gehad.” Een uitspraak die perfect past bij zijn vriendelijke en opgewekte karakter.

Een bijzonder bezoek van de burgemeester

Burgemeester Boy Scholtze kwam persoonlijk langs om Piet met zijn mijlpaal te feliciteren. De route naar zijn kamer was feestelijk versierd met foto’s, slingers en zelfs een rode loper. De burgemeester had een bijzonder cadeau bij zich: een ingelijste geboorteakte van Piet. Samen bekeken ze het document aandachtig. “Deze krijgt een mooi plekje aan de muur,” zei Piet zichtbaar ontroerd.

Toen de burgemeester vroeg naar het geheim van honderd worden, antwoordde Piet: “Ik heb heel serieus geleefd.” Daarmee bedoelde hij vooral: gezond eten, goed slapen, goed zorgen voor zijn gezin en – heel belangrijk – veel lachen.

Een positieve blik, elke dag weer

Piet blijft helder, opgewekt en betrokken. Hij probeert altijd iets moois te maken van elke dag. Hij geniet van de huiskamer op de afdeling en van de recreatieruimte beneden, waar hij regelmatig bekenden tegenkomt. Buurten is zijn grootste hobby geworden – een hobby die hij nog lang wil blijven uitoefenen.

Tot volgend jaar

Bij het afscheid beloofde de burgemeester dat hij volgend jaar weer terugkomt om Piet te feliciteren. Hij wenste hem een heel mooi feest én het allerbeste. Een wens waar de lezers én de redactie van ’t Carillon zich graag bij aansluiten.