Op 21 februari 2025, zijn 65ste verjaardag, begon Frank Boerebach aan een bijna onmogelijke tocht: wandelend alle 342 Nederlandse gemeenten bezoeken, in 175 dagen. Niet alleen voor de sport en het genieten van het mooie Nederland, maar vooral om aandacht te vragen én geld op te halen voor mensen met en na kanker. Op zijn rug: een tas met het hoognodige. Aan zijn voeten: schoenen die hij bijna verslijt. In zijn hart: verdriet, dankbaarheid en een niet te stoppen drang om van betekenis te zijn.
Door Kitty Lokate
De diepe wortels van een missie
Frank is niet iemand die zomaar iets impulsiefs doet. Wat hij dit jaar ondernam, komt voort uit decennia aan verlies, pijn, reflectie én een stille belofte aan zichzelf. “Ik ben Frank,” zegt hij zelf eenvoudig. “Geboren in 1960, in een groot gezin met drie broers en zeven zussen. Ik groeide gelukkig op, maar helaas kreeg mijn vader op mijn vijftiende kanker. Hij overleed negen jaar later, na een lange strijd.”
Het was het begin van een trieste reeks. Frank verloor in de jaren die volgden drie broers aan kanker: zijn jongste broer in 2007, zijn oudste in 2015 en zijn derde broer in 2017. “Ik bleef als enige broer over. En steeds vaker bekroop mij de vraag: ben ik de volgende? Waarom ik niet? Wat moet ik hiermee?”
En toen, in 2023, sloeg het noodlot opnieuw toe: zijn vrouw overleed onverwacht aan darmkanker, ze werd 65. “Toen zij stierf wist ik: ik moet iets doen. Iets goeds. Iets groots. Iets waarmee ik de draad van het leven weer op kan pakken en dat tegelijk betekenis geeft aan het verlies van zovelen.”
Een sluimerend idee wordt een plan
Jaren daarvoor had Frank al een gedachte: Nederland is zó mooi, waarom niet te voet ontdekken? In gesprekken met collega’s liet hij het idee wel eens vallen, maar het leven haalde hem steeds weer in. Tot het moment daar was. Frank maakte een plan, met op zijn website het krachtige motto: 'Als je loopt met je hart, volgen je voeten vanzelf'.
Op 21 februari 2025 zette hij zijn eerste stap in Terneuzen. De bedoeling? Elke dag minstens één nieuwe gemeente bezoeken, 342 in totaal, zonder over te slaan. Bijna een half jaar lang, van zuidelijk Zeeland tot de eilanden boven Groningen en terug.
Maar Frank liep niet alleen voor zichzelf. Op zijn website www.heelnederland.nl vertelt hij waarom:
“Elk jaar krijgen meer dan 120.000 mensen in Nederland de diagnose kanker. Dat zijn meer mensen dan in heel Zeeuws-Vlaanderen wonen… De gevolgen zijn ingrijpend voor hen én hun omgeving. Mijn doel is om geld op te halen voor organisaties die het leven van mensen met en na kanker dragelijker maken. Denk aan hospices, inloophuizen, lotgenotencontact. Ik wil bijdragen. Met elke stap.”
De kracht van verbinding
Een wandeling door 342 gemeenten vereist meer dan alleen goede wandelschoenen. Frank had onderdak nodig. “Ik had 175 adressen nodig voor een maaltijd, een bed en een ontbijt. En ik heb ze gekregen. Wat ik onderweg aan gastvrijheid, warmte en hartelijkheid heb ontvangen, is niet in woorden te vatten. Elke dag voelde als een cadeautje.” Zo logeerde Frank begin augustus bij José Rasenberg en haar man Hans in Wagenberg, gemeente Drimmelen. José ging samen met Frank naar het gemeentehuis in Made en schreef er een verslag over:
“Ze stonden buiten al op Frank te wachten; de lokale tv, mensen van de gemeente. In het gemeentehuis werden we ontvangen met koffie, thee en worstenbrood. De burgemeester schreef iets in Franks gastenboek, zette de gemeentestempel, en overhandigde een dopper met logo. Een mooi moment van waardering. En ja, we zijn trots op onze blauwgroene gemeente.”
De burgemeester van Drimmelen, Boy Scholtze, vertelde: “Als ambassadeur van Centrum Poppy’s weet ik hoe belangrijk aandacht voor dit thema is. Frank bewijst op unieke wijze dat één mens een verschil kan maken. Het was een eer hem te mogen ontvangen.”
Van Parijs naar Rotterdam: Roparun
Frank kende het belang van betrokkenheid bij kankerzorg al van vóór deze tocht. In 2009 leerde hij Roparun kennen: een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam, waarvan de opbrengsten naar palliatieve zorg voor kankerpatiënten gaan. “Dat was dé manier voor mij om mijn passie voor hardlopen in te zetten voor het goede doel. Ik ben sindsdien lid van een Roparunteam.” In 2013 startte hij in Zeeuws-Vlaanderen de Mini-Roparun: een kinderversie van het evenement, met jaarlijks ruim 1000 deelnemers. Ook dat werd een groot succes... en gaf betekenis aan zijn missie.
De opbrengst van zijn voettocht wordt grotendeels geschonken aan Stichting Roparun, maar ook aan lokale inloophuizen, hospices en zorgorganisaties die Frank onderweg is tegengekomen. De tussenstand: bijna €50.000 en dat bedrag blijft groeien.
Elke stap een verhaal
Frank liep niet in stilte. Via Facebook plaatste hij dagelijks verslagen, en wekelijks publiceerde hij een blog op zijn website. Ook onderweg sprak hij met mensen: lotgenoten, zorgverleners, nabestaanden. Mensen die spontaan een stukje met hem meeliepen, hem een lunch aanboden, of gewoon even wilden luisteren.
Frank vertelt: “De gesprekken onderweg waren vaak ontroerend. Soms liepen mensen een stuk mee en vertelden ze dat ze net iemand verloren hadden, of zelf ziek waren geweest. Anderen stopten me op straat en bedankten me, zomaar. Dat raakt.”
Die verhalen wil Frank bundelen. Hij is van plan een boek uit te brengen over zijn tocht, opgebouwd als een collage van dagverslagen, foto’s, ingezonden verhalen, muziek die hij onderweg luisterde, en ervaringen met de gastgezinnen. “Het boek wordt een tastbare herinnering aan deze bijzondere maanden. Ik wil het schenken aan iedereen bij wie ik heb mogen overnachten en verkopen voor het goede doel.”
Heel Nederland, letterlijk en figuurlijk
De naam van zijn project is met zorg gekozen. 'HEEL Nederland' is geen toeval. Het verwijst niet alleen naar het bezoeken van alle gemeenten, maar ook naar het streven om iets te helen, te genezen. “Ik hoop dat mijn tocht iets bijdraagt aan heling,” zegt Frank. “Voor anderen, en ook een beetje voor mezelf. Het gaf me perspectief. Na zoveel verlies moest ik mezelf opnieuw uitvinden.”
Een bijzondere ontmoeting in elke gemeente
De wandeling was logistiek een megaklus, maar wat blijft hangen, zijn de honderden persoonlijke ontmoetingen. In elk dorp, elke stad, elke gemeente werd Frank verwelkomd: door burgemeesters, wethouders, zorgmedewerkers, vrijwilligers, gezinnen. Overal liet hij een klein beetje achter en nam iets mee in zijn hart. “Nederland is zó mooi,” zegt hij. “Maar vooral: de mensen zijn mooi. Overal is er liefde, empathie, betrokkenheid. Dat heeft me geraakt.”
De laatste stappen
Na ruim vijf maanden wandelen blijft Frank bescheiden. “Ik heb alleen maar gedaan wat ik kon. Iedereen kan iets doen. Je hoeft geen 3000 kilometer te lopen. Je kunt een luisterend oor bieden, doneren, vrijwilliger worden, een kaartje sturen. Kleine dingen maken een groot verschil.” De tocht heeft hem veranderd. “Ik voel me rijker. Dankbaarder. Meer verbonden met mensen. En ik weet zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt door te lopen.”
En voor wie wil bijdragen aan zijn missie?
Bezoek www.heelnederland.nl
Daar kun je doneren, de route bekijken, zijn blogs teruglezen of contact opnemen.