Terheijden – ‘The Rhythm of Life is a powerful beat, puts a tingle in your finger and a tingle in your feet. Rhythm in the basement, rhythm in the street. Yes, the rhythm is a powerful beat! To feel the rhythm of life, to feel the powerful beat, to feel the tingle in your fingers, to feel the tingle in your feet... '
Door Michiel Peeters
Rondom deze ‘songwords’ bouwde Kamerkoor Toonkunst Rotterdam het programma op. Niet alleen de klankzuivere, geoefende koorzangers bezongen maar ook de toehoorders in het Witte Kerkje. De concertkerk was zondagmiddag net niet propvol, maar diegenen die er niet waren, misten een hemels concert.
Kamerkoor Toonkunst Rotterdam onder leiding van Maria van Nieukerken en begeleid op de piano door Pablo Garcia Valles liet de volle, warme kerk horen wat voor een mooi instrument de stem is! Loepzuiver, zacht, krachtig en vol nuances bereikten de klanken van de 23 sopranen, alten, tenoren en bassen het oor.
Gelukkig waarschuwde Agaath Kaasschieter iedereen vooraf om ‘hulporen’ uit te zetten. Mechanische versterking was niet nodig. Het programma ‘The Rhythm of Life’ sprong er heerlijk verwarmend en met een ‘powerful beat’ uit op een koude winterdag.
The Rhythm of Life en smartlap
Het programma trapte muzikaal af met twee klassieke werken uit Rossini’s ‘Petite Messe Solennelle’: Het Kyrie Eleison en Gratias en net voor de theepauze sloten ze krachtig af met Cum Sancto Spiritu. En dat hadden de toehoorders nodig om van zoveel loepzuivere powertonen bij te komen. ‘The Rhythm’ telde een viertal solisten.
Die bijdrage was niet alleen divers, maar ook werkelijk fenomenaal. Eline Püttman en Marloes Buitendijk-Campo brachten de ‘Sull’aria\. \. \. Che soave zeffiretto uit de opera Le Nozze di Figaro van Wolfgang Amadeus Mozart. Het was jaloersmakend wat een stemmen die ‘meiden’ hadden. Hopelijk mogen daar velen nog van genieten. Hetzelfde gold voor de bariton Jaap Meijer met zijn ‘’But who may abide’ uit Händel’s The Messiah. Jaaps stem en vertolking mogen zeker blijven. De indringende aria bezong de komst van de Messias. De warme stem van Jaap Meijer zorgde ervoor dat de toeschouwers zich tegen deze overweldigende tonen niet hoefden te verschuilen.
Om de overgang in het programma naar profane kerstliederen te overbruggen bezong alt Hester Hazelaar in haar ‘moedertaal, Amsterdams’ het levenslied van Sara. Maar voordat het programma daaraan toe was bracht ‘The Rhythm’ nog het Ave Verum van Saint-Saëns en twee werken van de hedendaagse componisten B. Chilcott en E. Whitacre.
Maatschappelijke reflectie
Maria van Nieukerken introduceerde twee dagen uit het vijf dagen bevattende muziekwerk ‘Five Days that Changed the World’ van Bob Chilcott. In het programma ‘The Rhythm’ brachten: Vrijdag 1 augustus 1834 ‘The Abolition of Slavery’ en vrijdag 28 augustus 1928 ‘The discovery of Penicillin’ muziek en maatschappelijke reflectie op een krachtige manier samen.
Lijnrecht daar tegenover kwamen de warme moedergevoelens tevoorschijn bij het wiegelied ‘The Seal Lullaby’ van Eric Whitacre. Speels, liefdevol en dromerige zongen de zuivere stemmen loepzuiver het wiegelied op het golvende ritme van een moedeer die haar kind in slaap wiegt met liedje over een zeehond. Het klonk magisch en rustgevend en gaf een kerstgevoel.
En dat brak hemels los met een drietal Engelstalige songs: Ding Dong merrily on high; Away in a manger en natuurlijk de bellensong: Jingle Bells.
Het Witte Kerkje ging gezegend met wondermooie songs en een krachtige ‘powerful beat’ vol warm kerstgevoel naar huis. Op naar 18 januari met Ensemble Triptyque; drie jonge en talentvolle meiden op fluit, cello en harp in het Witte Kerkje.