Het aantal Nederlanders dat kan zeggen ‘Ik heb de oorlog nog meegemaakt’ dunt behoorlijk uit. Zelfs het groepje Watersnood-rampers wordt steeds kleiner. Wat je nog wèl vaak hoort is dat men in 1988 bij de halve EK-finale van Nederland tegen West-Duitsland aanwezig was. Als je ze allemaal mag geloven en je telt het bij elkaar op, dan waren er destijds 3,5 miljoen Nederlanders in het Volksparkstadion van Hamburg. En allemaal zaten ze achter het doel waar Marco van Basten de 2-1 binnen gleed.

Ik ben nog van de generatie die graag koketteert over de winter van 1979. Dat was nog eens een winter, beste millennials. Ik weet nog dat ik ‘I love Odilia’ in de sneeuw had geschreven. En niet met mijn handen, beste mensen. Nee, met – laat ik het netjes houden – zogenaamde ‘gele verf’. Dat kon ik toen nog. Op dit moment zou ik de naam 'An' nog niets bij elkaar gesputterd krijgen. Van die leeftijd ben ik al.

Even voor de jeugd: In de winter van 1979 konden we schaatsen op straat! Zo, en nu jullie weer. Dat kwam omdat er eerst heel veel regen was gevallen, met zelfs overstromingen. Het riviertje de Amer, waar ik vlakbij woon, was buiten zijn oevers getreden en meteen daarna ging het keihard vriezen. We schaatsten naar school. En na schooltijd toerden we rond in het dorp. Wat was dàt bevorderlijk voor je weerstand en voor je conditie. En wat was het slecht voor je schaatsen! Nu pas besef ik hoe bijzonder dat is geweest. Het is later nooit meer voorgekomen. En dat is maar goed ook. Ik denk dat ons landje dan reddeloos verloren is. Er is nu zelfs al totaalpaniek bij de eerste vlok sneeuw. De NS ligt lam, Schiphol in de stress en iedereen wordt aanbevolen om thuis werken.

De watjes van tegenwoordig klagen steen en been. Ideale weersomstandigheden zijn het, ik heb de hele week nog geen FatBike bestuurders buiten gezien. En nòg een voordeel: Geen enkele XR-aansteller te vinden in de wijde omgeving! Dat zegt al genoeg over het incasseringsvermogen van die XR-plakkers. Zijn hun 'principes' ook ineens bevroren misschien?

We zijn niks gewend. De weersdeskundigen beloofden -14 graden, maar later bleek dat nog niet eens de gevoelstemperatuur te zijn geweest. Prutsers eerste klas. Gevoelstemperatuur uitdrukken in tienden van graden, wat een pseudowetenschappelijke onzin. Wat mij betreft kan die term in de ijskast. Gevoel is namelijk relatief. Ik heb vannacht 6 uur geslapen, maar het voelde als 2 uur. Mijn gevoelssaldo op de bank is 50 miljoen euro, maar in werkelijkheid kan ik er maar net een paar deugdelijke schaatsen voor kopen. Mijn buurman zei dat ie 8 jaar getrouwd is, ‘maar het voelt als 40 jaar.’ Het is allemaal heel betrekkelijk.

Nee, dan die winter van 1979. Dan hadden jullie wel anders gepiept. Wij Nederlanders zien altijd beren op de weg. En in dit geval ijsberen.