Heel veel mensen genoten vorige week van de sneeuwperiode die bijna tien dagen duurde. Maar een tijdvak van liefst tien dagen met echte, plaksneeuw en niet zo’n dun poedersuikerlaagje. Nee, een laag van meer dan dertig centimeter. Dat is pas een winter met herinneringen. Als oudje blik ik nog wel eens terug naar de Elfstedenwinter van 1963. Een winter met ‘metersdikke sneeuwlagen’, het bouwen van iglo’s en wakker worden met de bloemen op de ramen. Zo’n herinnering maakten afgelopen periode ook de twee Drimmelense broers Tobias en Olivier.

Door Michiel Peeters

Zittend tussen de fundamenten van een heus sneeuwkasteel in wording, kwamen ze al snel tot de conclusie, dat de architectentekening zou leiden tot een enorm paleis. Zoveel tijd hadden de twee snowboys ook weer niet. Ze wilden ook nog sleeën en naar school. Al snel kwamen de twee tot een heldere ingeving: "We maken een sneeuwbar". Daar hadden ze moeder wel eens over horen praten.

Ze pakten het karwei met beide handen aan. De fundamenten van sneeuw werden opgehoogd tot een heuse kleutersneeuwbar. Warme chocolademelk gemaakt, thermosflessen gecharterd en uitnodigingen verstuurd in de oude kom van Drimmelen.

Laat het maar storm lopen naar de uithoek van de grote parkeerplaats in het havendorpje. Eenmalige openingstijd van half vijf tot half acht. En plezier hebben ze gehad de twee met het creatief hergebruik van sneeuw. Dat pakt niemand de twee nog af.

Sneeuwherinnering

Het gaat niet om het eindresultaat, maar de weg ernaartoe. Genieten van iedere stap, ieder idee en elke creatie. Een mooie metafoor voor het project van Tobias en Olivier; Een sneeuwherinnering is gemaakt!