Na maar liefst 41 jaar komt er een einde aan een indrukwekkende loopbaan. Vrijdag 10 juli nam Johan Govers afscheid van basisschool De Hoeksteen in Zevenbergschen Hoek, de school waar hij sinds augustus 1985 met hart en ziel heeft gewerkt. Voor honderden kinderen, ouders en collega's was hij al die jaren een vertrouwd gezicht, een betrokken leerkracht en een collega waarop altijd kon worden gerekend.

Door Kitty Lokate

Toen Johan in 1985 aan zijn eerste schooljaar begon, zag het onderwijs er heel anders uit dan nu. Hij startte in groep 6, destijds nog de vierde klas genoemd. Een van zijn eerste leerlingen was Fred Mouwen. Een bijzonder toeval is dat Naomi Mouwen, de dochter van Fred, nu tot zijn laatste leerlingen behoort, eveneens in groep 6. Een mooi voorbeeld van hoe de tijd soms een prachtige cirkel maakt.

Zijn eerste jaar was allesbehalve saai. Op de vrijdagen viel hij in alle groepen in om ADV-dagen op te vangen, zelfs bij de kleuters. Het jaar daarna stond hij twee dagen voor de kleutergroepen. Pas enkele jaren later kreeg hij een fulltime aanstelling. Uiteindelijk bracht hij meer dan 25 jaar door in groep 8, waar hij talloze leerlingen voorbereidde op de stap naar het voortgezet onderwijs.

In vier decennia zag Johan het onderwijs voortdurend veranderen. Nieuwe inzichten, andere lesmethodes en veranderende opvattingen over goed onderwijs volgden elkaar op. Toch bleef één ding altijd hetzelfde: zijn bereidheid om mee te groeien en zich te blijven ontwikkelen. Ook de laatste jaren liet hij dat zien, onder andere als enthousiaste presentator van het Hoeksteenpodium.

Wie oud-leerlingen vraagt naar hun herinneringen aan meneer Johan, krijgt steevast een glimlach te zien. Dan gaat het over 'meneer Johanbal', over het skelet Harrie, en natuurlijk over het bijbehorende verhaal van Harrie van Renesse dat hij met zichtbaar plezier keer op keer vertelde. Het zijn juist die kleine, herkenbare momenten die een leerkracht onvergetelijk maken.

Ook ouders bewaren warme herinneringen aan hem. Zij noemen vooral zijn duidelijke aanpak, de rust en structuur die hij in de klas bracht. Hij wist precies wat kinderen nodig hadden en creëerde een veilige omgeving waarin zij zich konden ontwikkelen.

Collega's denken niet alleen terug aan de vele mooie anekdotes en gezellige koffiemomenten – het liefst met een grote mok, zodat hij niet steeds opnieuw hoefde te lopen – maar ook aan zijn behulpzaamheid. Zonder dat iemand erom vroeg, zette hij steevast de kliko's aan de straat. Het lijkt een klein gebaar, maar het zegt veel over wie Johan is: iemand die ziet wat er moet gebeuren en het gewoon doet. Eén vraag blijft daarom nog wel hangen: wie o wie neemt die taak straks over?

Ook zijn trouwe bruine schooltas behoort inmiddels tot de geschiedenis. Jarenlang was die een vertrouwd onderdeel van zijn verschijning op school. Tegenwoordig heeft de tas plaatsgemaakt voor een modern exemplaar op wieltjes, al zullen veel oud-leerlingen zich juist die oude schooltas nog goed herinneren.

Hoewel Johan de nieuwbouw van het multifunctioneel gebouw niet meer als leerkracht zal meemaken, heeft hij wel meegebouwd aan iets dat minstens zo belangrijk is: vele kinderen die met vertrouwen en een stevige basis hun eigen weg zijn gegaan.

Na 41 jaar is het tijd voor een nieuw hoofdstuk. De Hoeksteen neemt afscheid van een bijzonder leerkracht, maar bovenal van een warm mens die voor velen simpelweg altijd 'meneer Johan' zal blijven. Meneer Johan wil niet zo graag op de voorgrond, vandaar dat er voor hem op vrijdag 26 juni een circusdag voor en door kinderen werd gehouden. Zo’n dag past perfect voor hem: de kinderen in de schijnwerpers.