Terwijl de directie van de Tour de France de etappe van zondag 12 juli heeft ingekort vanwege de extreme hitte, rijden de Pedaalridders van het C-team gewoon hun ronde. Een volledig elftal vertrok om half tien stipt vanuit de Nieuwstraat. Met Marino van den Elshout als vliegende keep.
De regels zijn strikt bij het C-team: half tien vertrekken en geen minuut later. Met enige regelmaat wordt deze regel ter discussie gesteld. Er zijn ook C-ridders die liever al om 9.00 uur vertrekken, maar deze ochtend werd weer eens duidelijk dat dat geen haalbare kaart is. Sommige topatleten verschenen maar net op tijd aan de start met wel hele kleine oogtjes. Grote Dorst was zelfs iets te laat. Hij had één ding onthouden van Zoetemelk; de Tour win je in bed. Maar nu was hij wel iets te lang blijven liggen en kon hij het peloton pas bij het pannenkoekenhuis weer inhalen.
Het werd een rondje Slingerdreef. De temperatuur was goed, het zonnetje scheen en er stond niet al te veel wind. De snelheden liepen al snel op. En nu is er nog een belangrijke regel in het C-team: samen uit, samen thuis. Maar na enige tijd werd de anders altijd luidkeels aanwezige Marino van den Elshout gemist in het peloton. Waar was hij gebleven? Had hij pap in de benen? Was hij gelost? Nu had Marino geen telefoon meegenomen, dus hij was ook niet bereikbaar. Het elftal speelde even met tien man verder. Maar gelukkig kwam de man met de stalen knie even later, in tegengestelde richting er weer bij. Toch bleek hij een vliegende keep, want een stukkie verder bestond het team weer maar uit tien man en was Marino weer gevlogen.
Ondertussen liepen de snelheden veder op. Michel en Jean-Piere reden op souplesse en sleepten het peloton mee tot snelheden tegen veertig kilometer per uur. Bij deze snelheden was er nauwelijks gelegenheid een goede foto te nemen. Ook Martin kachelde maar door en deed veel kopwerk. Corne kwam als een ware klassementsleider regelmatig even zijn gezicht laten zien voor in het peloton, om zich vervolgens weer achterin te nestelen. Theo liet zijn koppie hangen, iets naar rechts. Het peloton weet dan dat dat bij hem niet betekent dat hij het opgeeft, maar juist dat hij vol gas gaat. Maikel en Jan toonden zich ware wegkapiteins en dichten de gaten, terwijl Frans deze rit aan het elastiek hing. Zijn doel was vooral om tijdens deze rit een iets te gezellig feestje van de vorige avond eruit te zweten.
Net voor aankomst op de May brak het peloton dan toch nog. Leon werd er afgepierd en kwam opgebaard over de finish. Bij cafe ‘het Trefpunt’ werd de rit nog uitvoerig geëvalueerd, waarbij gelukkig de vliegende keep nog voorbij kwam rijden in zijn auto. Marino en Grote Dorst rijden nu virtueel in het geel voor het opkomstklassement, maar Parijs is nog ver!