Er verscheen weer een indrukwekkende groep topatleten aan de start van de zondagochtendronde van het Corona C-team van de Pedaalridders. Sommigen zijn inmiddels met vakantie, wat voor anderen weer kansen biedt om een slag te slaan in het opkomstklassement. Maar liefst veertien renners meldden zich om 9.30 uur in de Nieuwstraat in Made.

Of eigenlijk dertien. Het begint namelijk een beetje een traditie te worden dat Bonkempie iets later vertrekt vanaf zijn landgoed in Den Hout. Vijf minuten na de officiële start verscheen hij alsnog ten tonele en kon het peloton eindelijk op weg. Het was westenwind, kracht drie uit het westen. Grote Dorst nam direct de regie in handen en kondigde een grote ronde aan. En aldus geschiedde: een rondje Biesbosch.

Als boetedoening voor zijn late aankomst ging Bonkempie de eerste kilometers op kop rijden, zodat de rest van het gezelschap comfortabel uit de wind kon meepeddelen.

Er reden deze ochtend ook enkele opvallende namen mee. Richard de Been maakte na lange tijd weer zijn opwachting. Het was duidelijk dat hij de afgelopen maanden niet op de bank had gezeten. Hij draaide soepel mee en oogde opvallend fit.

Ook Marino van den Elshout maakte indruk. Ondanks een stevig avondje stappen in Oosterhout verscheen hij toch maar mooi aan de start. Het oude gezegde bleek opnieuw waar: 's avonds een vent, 's morgens een vent.

Vanaf de Moerdijkbrug draaide de wind langzaam in de rug en verschenen ook andere renners aan het front. De jonge hond van het peloton, Jens van Dongen, verrichtte een indrukwekkende hoeveelheid kopwerk. Hij pendelde voortdurend van achter naar voren en weer terug, terwijl hij tussendoor ook nog foto's maakte van zijn ploeggenoten. Zijn trainingsweek in de Vogezen heeft hem zichtbaar goed gedaan. En nestor Frans van Dongen en Arjan van den Maagdenbeg hadden eveneens weinig moeite met het hoge tempo en werden met regelmaat van voren gesignaleerd.

Ook uw beide correspondenten verkeerden deze ochtend in uitzonderlijke goede vorm. Zowel Maikel Segers als Leon van Rijthoven zijn in topconditie en helemaal afgetraind. Het kostte hen nauwelijks moeite om weg te rijden bij het peloton en ook weg te blijven. Maar uit puur plichtsbesef lieten zij zich vrijwillig weer terugzakken. Er moet immers ook verslag gedaan worden van de verrichtingen van de overige renners.

De snelheid liep regelmatig op tot boven de veertig kilometer per uur. Onder aanvoering van Jipke, alias JeanPiere van Dongen, werd stevig doorgetrokken. Maar ook Michel den Rooijen, Rob Rowaan en Corné Haanskorf rammelden geregeld aan de boom.

In Gorinchem ontstond plots enige paniek. De brug over de Merwede leek afgesloten voor fietsers. De eerstvolgende oversteekmogelijkheid zou dan pas in Zaltbommel zijn. Voor een aantal leden van het C-team kwam dit nieuws aan als een mentale mokerslag. Was dit een brug te ver voor het Corona-team?

Nee, natuurlijk niet. Maar gelukkig bleek de andere kant van de brug gewoon toegankelijk en kon de vooraf uitgestippelde route worden vervolgd.

Toch zorgde de verwarring daarna voor een periode van complete chaos in de koers. Het C-team haakte tijdelijk aan bij een andere fietsclub die dezelfde route reed, zij het in een iets vriendelijker tempo. In Woudrichem moest er weer worden afgesplitst, maar dat ontging een aantal renners volledig.

Wat volgde was complete chaos. Enkele renners verdwenen met het andere peloton aan de horizon. Een groep van ongeveer tien man koos de route via Woudrichem richting Dussen. Er werd geroepen, gezwaaid en achterom gekeken. Gaten vielen en moesten weer worden dichtgereden. Later was het peloton weer compleet, maar nog steeds onrustig. Rob Rowaan dook op volle snelheid de berm in, maar wist met een katachtige reflex het goed op te vangen.

Keer op keer reed Jan van Heeren de ontstane gaten dicht. Een echte klasbak. Maar veel waardering leverde dat niet op, want nog voordat de Keizersveerse Brug in zicht kwam, vond een klein groepje het nodig om nog eens stevig aan te zetten. Jan, Marino en enkele anderen, uw correspondent inbegrepen, moesten de kopgroep laten gaan en zagen deze langzaam uit zicht verdwijnen.

Maar uiteindelijk reed het volledige gezelschap weer broederlijk Made binnen. En onder het genot van een koud biertje, met dank aan Arjan, en een keur aan snacks (met dank aan Michel) werd de rit nog eens uitvoerig geëvalueerd.