De zomervakanties lopen ten einde. Het nazomer-seizoen is weer begonnen. Op zondag 16 augustus, om 9.30 uur stipt, vertrok er weer een mooi groepje van negen Pedaalridders voor het wekelijkse wielerrondje van het Corona-team. En meteen stond er een prachtige route op het programma met deze keer ook lekker weer: via Hank naar de Noordwaard en via Almkerk en Dussen weer terug.

Voor sommige ridders was het weer de eerste rit na de zomervakantie. De bruine-kuiten-competitie was alvast gewonnen door Rob Rowaan. Met dank aan de Spaanse zon had hij de bruinste beentjes ontwikkeld die hij trots liet afsteken tegen zijn hagelwitte sokjes. Jack van Dalen en Michel den Rooijen hadden met de Hollandse zon een verdienstelijke gedeelde tweede plaats weten te behalen. En Theo Walters was met zijn Deens-witte-melkkuiten overtuigend de laatste in de rij. Hij had bovendien zijn benen niet geschoren.

Maar de ‘coolcation’ in Denemarken had Theo duidelijk wel goed gedaan, want hij pakte met regelmaat de kop in het peloton. En ook Jack loodste als een ware wegkapitein de groep over de polderwegen. Er werd een mooi strak en stabiel tempo gereden, met een gemiddelde van zo’n 32 kilometer per uur.

Op de terugweg werd de zondagsrust in het vredige Almkerk nog behoorlijk verstoord door een lekke band van Marino vd Elshout. Eerst was daar het foeteren, maar daarna ook de luidkeelse commentaren van teamgenoten die ieder zo hun eigen visie hadden op hoe de band verwisseld moest worden. Bewoners keken verschrikt van achter hun gordijn naar buiten en sommigen kwamen zelfs even poolshoogte nemen naar wat er aan de hand was. Met commentaar van Martin van Kempen op de achtergrond stonden uiteindelijk drie man aan de band te sjorren. Martin zelf stond met zijn armen over elkaar en gaf alleen (onduidelijke) aanwijzingen. Marino keek intussen stilletjes toe. Het was uiteindelijk Richard van Dinteren die, handig als hij is, de band weer op het wiel gelegd kreeg. En vervolgens bracht een wonderlijk apparaatje van Michel, met nog meer lawaai, de band weer op spanning.

Omdat Jean-Piere nu nog op vakantie is en hij 't Carillion toch niet leest, kunnen we nu wel eerlijk zeggen dat hij in dit soort situaties erg wordt gemist. Frans van Dongen was deze rit de enige vertegenwoordiger van de roemruchtige Mayse wielerfamilie, maar Frans bleek zelf geen actieve bandenverwisselaar.

Al met al is het goed afgelopen. Na een kwartier van druk overleg en teamwerk drukte Theo twee keer op zijn claxon en kon Marino met een iets wat stuiterend bandje zijn weg vervolgen. Even later, na een mooie ronde van ruim 75 kilometer, reed de club met negen man weer Made binnen. Op het terras bij ’t Trefpunt werd de teamprestatie nog uitvoering geëvalueerd.