Zondag 20 september stond voor PDR-C / Team Corona de inmiddels befaamde Toertocht Den Hout - Den Hout - Den Hout op het programma. Een mooie wielertocht die de twee D’n Houten, in Nederland en België, met elkaar verbindt. Voor deze editie meldden zich maar liefst veertien ridders aan de start.

De dag begon zoals het hoort in Brabant: met een inzegening door de pastoor. Na een korte zegen voor veilige kilometers, sterke benen en heel blijvende banden werd koers gezet richting België.

Vooraf had de organisatie de route gedeeld zodat iedereen deze netjes op zijn Garmin kon laden. Bijna iedereen dan. Grote Dorst had dit strategisch vergeten. Hierdoor kon hij natuurlijk onmogelijk op kop rijden, want ja... zonder route weet je tenslotte niet waar je heen moet. Slim bekeken. Achteraf bleek dat niet zijn enige zorg van de dag.

Er reed namelijk een bezemwagen mee. Voor de meeste deelnemers een geruststellende gedachte, maar voor Grote Dorst vormde het vooral een psychologische uitdaging. Regelmatig werd hij gezien terwijl hij peinzend naar de volgauto keek. De innerlijke strijd was zichtbaar: blijf ik stoer op de fiets zitten of stap ik toch comfortabel in die droge auto?

Vooraan in het peloton werd het werk voornamelijk verricht door Bonkempi, Jean Pierre, Michel en Jens. Zij trokken de kar en zorgden ervoor dat de rest van het gezelschap zich prima kon verschuilen uit de wind.

Net over de Belgische grens werd een tussenstop gemaakt bij oud-sponsor Henk den Rooijen. Uiteraard was zoon Michel ook van de partij. Onder het genot van een verdiend colaatje werden oude verhalen opgehaald en werd duidelijk dat sommige talenten nooit verloren gaan.

Dat bleek vooral toen de vrouw van Henk spontaan Marino herkende. "Jij kon vroeger altijd zo goed dansen!"

Voor Team Corona kwam deze onthulling niet als een verrassing. Iedereen weet immers dat Marino met zijn titanium knie standaard de salsa lijkt te dansen zodra hij zich voortbeweegt.

Ondertussen beleefde Theo Walters zijn eigen heroïsche dag. Of beter gezegd: zijn pechdag. Maar liefst drie keer reed hij lek. Vanaf dat moment was zijn nieuwe bijnaam geboren: Theo Temu.

Volgens de rest van de groep was de oorzaak duidelijk. Goedkope rommelbanden van Temu. Theo hield echter vol dat het gewoon Michelin-banden waren. "Dat staat er toch op?"

Juist dat argument maakte hem alleen maar verdachter. Het peloton vermoedt inmiddels dat hij ergens voor een paar cent Michelin-stickers heeft besteld en deze vakkundig op een setje budgetbanden heeft geplakt.

Ook Corne leverde een belangrijke bijdrage aan de sfeer. Hij had een heuse JBL-box op zijn fiets gemonteerd, waardoor de groep onderweg werd voorzien van muzikale ondersteuning. Het zorgde voor een prima ambiance en vermoedelijk ook voor wat extra verwarring bij nietsvermoedende Belgische wielertoeristen.

Het weer werkte niet echt mee. Het was een natte en grijze dag, maar rond kilometer tachtig wachtte een heerlijke beloning: appelpunt met slagroom. Exact waar een wielrenner voor onderweg is.

Na ruim 120 kilometer arriveerde het peloton weer in Den Hout. Daar werden de ridders opgewacht met een warme oliebol. Alsof dat nog niet genoeg was, werden vervolgens de flappen getrokken, een potje gemaakt en vloeiden de biertjes rijkelijk.

De inmiddels beroemde statafel op de Houtse Heuvel deed vervolgens wat hij altijd doet: langzaam mee verplaatsen met de zon.

Op maandagochtend bleek overigens dat de bezemwagen uiteindelijk toch nog een nuttige functie had gehad. Om privacyredenen zullen wij geen namen noemen, maar laten we zeggen dat één of meerdere deelnemers dankzij deze dienstverlening veilig thuis zijn gekomen.

Al met al was het weer een prachtige dag vol kameraadschap, sterke verhalen, lekke banden, muziek, appelgebak en gezelligheid. Precies zoals wielrennen bedoeld is.

Deelnemers

Jens van Dongen

John van der Korput

Arjan van der Maagdenberg

Theo Walters (Theo Temu)

Marino van den Elshout

Martin van Kempen

Jan van Heeren

Maikel Segers

Corne Haanskorf

Richard de Been

Michel den Rooijen

Richard van Dinteren

Erik van Dongen

Jean Pierre van Dongen

PDR-C / Team Corona: niet de snelste ploeg van Brabant, maar zonder twijfel wel de gezelligste.