Zondag 14 juni stonden er weer 13 Pedaalridders aan de start voor een ronde rondom Breda. Vanaf het eerste moment was duidelijk dat dit geen ontspannen toertocht zou worden, maar een rit waar het tempo hoog lag en het vooral een kwestie was van aanhaken en zien wie het volhield.

De start verliep zoals inmiddels bijna gebruikelijk iets anders dan gepland. Geen vertrek om 9.30 uur, maar een kwartiertje later. Oorzaak: Kempie, die eerst nog los moest komen van zijn landgoed Kempishire. Daar schijnt het dagprogramma nu eenmaal wat uitgebreider te zijn, met vermoedelijk eerst een inspectieronde over de oprijlaan en een korte briefing richting het personeel. Tijd blijkt daar van ondergeschikt belang.

Eenmaal aangesloten vond de landheer het gepast om zijn entree kracht bij te zetten. Hij zette zich direct op kop en trok het tempo omhoog alsof hij het volledige domein achter zich wilde laten. Het peloton mocht volgen. Marino, nog herstellend van een gezellige zaterdagavond, had daar zichtbaar minder behoefte aan en keek eerder uit naar een iets rustiger begin.

De route van 67 kilometer was vooraf zorgvuldig gekozen met de wind in het achterhoofd. Er stond een matige noordwestenwind van ongeveer windkracht 3 à 4, wat het tot een tactische rit maakte. Wie goed zat, kon lekker meerijden. Wie verkeerd zat, kreeg het zwaar en belandde onvermijdelijk in het bekende strafbankje. De route liep via Wagenberg, Prinsenbeek, Etten-Leur, Rijsbergen, Meerseldreef, Ulvenhout, Dorst, Oosterhout en Den Hout, om uiteindelijk weer in Made te eindigen.

Met drie tussensprints op het programma werd het al snel een spel van positioneren en gokken. Grote Dorst had een strategie uitgedacht die op papier uitstekend klonk, maar in de praktijk heel anders uitpakte. Op zijn rode stalen ros eindigde hij uiteindelijk als laatste in de sprint, waarmee hij vooral aantoonde dat een goed plan nog geen garantie is voor succes.

Michel den Rooijen liet zien dat timing alles is en pakte knap een tussensprint. John van der Korput dacht dat hij de buit al binnen had, maar werd op het laatste moment nog verrast door Michel, die er alsnog overheen kwam. In een volgende sprint nam John revanche en won overtuigend. Wally probeerde nog aan te klampen, maar moest uiteindelijk passen en toezien hoe John de sprint naar zijn hand zette.

Het koersverloop kenmerkte zich niet door hollen en stilstaan, maar door een vrijwel constant hoog tempo. Stilvallen was er simpelweg niet bij. Arjan liet zien over goede benen te beschikken en draaide sterk mee gedurende de rit. Jan van Heeren was eveneens nadrukkelijk aanwezig en liet zich van voren zien met solide kopwerk en een constante bijdrage aan het tempo.

JP had een duidelijk doel: hij moest vóór 12.00 uur thuis zijn. Dat werkte motiverend, want hij reed strak mee op kop en hield het tempo hoog alsof de klok hem daadwerkelijk opjoeg. Grote Dorst was na afloop vooral opgelucht dat zijn oogkassen deze keer niet opnieuw waren doorgewaaid, een verbetering ten opzichte van de week ervoor. Kempie liet zien dat het kopwerk bij hem in orde is, al blijft de combinatie met zijn tijdsplanning vanaf Kempishire een verhaal op zich.

Langs de kant en tussendoor werd er ook nog gewerkt aan de verslaglegging. Fotograaf Jens legde de nodige momenten vast, zodat niet alleen de verhalen, maar ook de beelden hun weg weer weten te vinden naar 't Carillon.

Onderweg ontstond er nog een discussie over de gevolgen van alle verhalen van Team Corona voor 't Carrilion.. Er werd geopperd dat de inktpatronen inmiddels niet meer aan te slepen zijn door de vele rood-wit foto’s en uitgebreide verslagen. Sommigen voorzagen zelfs problemen, terwijl anderen juist stelden dat het lezersplezier zo toeneemt dat aandelen kopen geen gek idee zou zijn.

Na 67 kilometer kwam het peloton weer terug in Made, met vermoeide benen maar genoeg verhalen voor de volgende editie. De conclusie was duidelijk: het tempo lag hoog, de strijd was aanwezig en Team Corona liet opnieuw zien dat het geen dag is van half werk, maar van volle inzet van begin tot eind.