Zondagochtend, 09.30 uur. Acht ridders verzamelden zich voor hun vertrouwde zondagochtendrit. De bestemming was duidelijk: Kinderdijk, waar Richard eindelijk de beroemde molens eens van dichtbij zou gaan bewonderen. Althans… dat was het plan.
Met Kempie als navigator leek er weinig mis te kunnen gaan. De route stond keurig op zijn Garmin. Toch duurde het precies 25 meter voordat de eerste afslag werd gemist. Na een extra ererondje door De May werd de route alsnog opgepakt, alleen wel in tegenovergestelde richting. Het gevolg: de geplande route veranderde al snel in een avontuurlijke ontdekkingstocht langs onbekende wegen en dorpjes.
Ondanks de stevige tegenwind werd er flink doorgereden. Niemand werd gelost en de groep bleef mooi bij elkaar. Kilometer na kilometer werd de strijd met de wind aangegaan, totdat eindelijk het verlossende bord Kinderdijk verscheen.
"Daar zijn ze!" werd er geroepen.
Iedereen verwachtte nu een toeristisch hoogtepunt, waarbij Richard (grote dorst) tussen de molens zou poseren voor de perfecte foto. Maar niets bleek minder waar. Er werd één groepsfoto gemaakt met de molens ergens in de verte op de achtergrond en voordat iemand 'UNESCO Werelderfgoed' kon zeggen, had Richard de grote plaat alweer gevonden.
"Kom op, door! Koffie!"
Terwijl de rest nog riep dat je ook dichter bij de molens kon komen, had Richard andere prioriteiten. Helaas had Theo (Wally) diezelfde ochtend een besluit genomen waar niet over viel te onderhandelen: geen koffiestop vóór de 80 kilometer. Dus werd de wens van Richard nog even in de koelkast gezet en trapten de acht ridders stoïcijns verder.
Pas in Dordrecht kwam de verlossing. Een gezellige theetuin bleek de perfecte plek voor een welverdiende pauze. Daar gingen maar liefst zestien glazen cola, stapels wafels en meerdere stukken appeltaart doorheen. De één kreeg er nieuwe energie van, de ander had juist moeite om na al dat lekkers weer op de fiets te stappen.
Theo hoorde duidelijk bij de eerste categorie. Vanaf de koffiestop nam hij plaats op kop en stond die positie niet meer af. Nu moeten we daar eerlijk bij vermelden dat de wind inmiddels volledig was gedraaid en ons met plezier richting huis blies, maar dat detail laten we voor het gemak maar even achterwege…
Terug bij De May werd de rit afgesloten zoals een goede zondagochtendrit hoort te eindigen: met een koud biertje in de hand en sterke verhalen over wat er onderweg allemaal was gebeurd.
De molens? Die hebben we gezien… van een afstandje.
De koffie? Die was het wachten meer dan waard.
En de verhalen? Die worden met iedere rit alleen maar mooier.