Breda / België (een klein stukje dan) – De C-groep van de Pedaalridders heeft afgelopen weekend opnieuw bewezen dat je voor spektakel echt niet naar de Tour hoeft. Met negen ridders, een portie regen en een matige zuidwestenwind (3 Bft, voor de liefhebber) werd er een mooie, maar vooral memorabele ronde rondom Breda verreden – inclusief een symbolisch uitstapje naar België voor de internationale allure.

Zoals het hoort bij mannen met ambitie (en iets minder zelfbeheersing), werd er in de eerste vijf kilometer meteen 'lekker doorgetrokken'. Oftewel: het ging direct kneiterhard. Marino had daar zichtbaar geen memo van gehad. Met zijn metalen knie en – naar eigen zeggen – slechts twee wijntjes op zaterdagavond, bleek zijn bloed nog iets te stroperig. Hij kwam wat moeizaam op gang, maar hield zich kranig staande. Karakter noemen ze dat. Of koppigheid.

Alsof het draaiboek al klaarlag, volgde er al snel een klassieker: een lekke band van Maikel. Midden tussen een groepje zelfbenoemde topmonteurs werd hij licht zenuwachtig van alle goedbedoelde adviezen (“zit ie er wel recht in?” “heb je ‘m geknepen?” “zal ik het even overnemen?”), waardoor de pitstop iets langer duurde dan gepland. Uiteindelijk, onder lichte groepsdruk en met gezamenlijke inspanning, kon hij zijn weg weer vervolgen.

En toen gebeurde het. Zodra de gelederen weer gesloten waren, werd er geen tijd verspild. Met Richard de Beer op kop ging het gas er vol op en schoot de groep als een speer vooruit. Samen met Jean Pierre werd het tempo strak gehouden, alsof ze iets goed te maken hadden. Het peloton denderde weer als vanouds over Brabantse wegen – en een klein stukje Belgisch asfalt dat waarschijnlijk nog steeds aan het natrillen is.

Erik van Dongen reed ondertussen met een missie. Nog zichtbaar balend van het mislopen van het voetbalkampioenschap van zijn pupillen, keek hij alsof hij iedereen persoonlijk aansprakelijk hield. Op de fiets vertaalde zich dat gelukkig in pure arbeid: stoempend, mopperend en onverstoorbaar door.

Ook de rest van het gezelschap liet zich niet onbetuigd. Jan van Heeren en Martin van Kempen reden solide, Richard van Dinteren hing er strak bij en vader en zoon Erik en Jens van Dongen zorgden voor het familiegevoel binnen het peloton. Samen vormden ze een negental dat prima door kon voor een goed geoliede – zij het licht klagende – machine.

Na afloop werd de rit zoals altijd professioneel geëvalueerd. Bij Madese Boys ging dat gepaard met koffie, worstenbrood en – omdat het 'Super Sunday' was – een klein biertje. Of twee. Voor de doorbloeding.

Conclusie: regen, wind, lekke band, gemopper en tempo – alles zat erin. Maar bovenal was het weer ouderwets genieten. Want één ding is zeker: deze Pedaalridders rijden misschien in de C-groep, maar verhalen maken doen ze in de Champions League.