Zondag 7 juni stond er weer een fraaie club klaar aan het vertrek: Marino v/d Elshout, Richard van Dinteren, Frans van Dongen, Maikel Segers, John v/d Korput, Michal Bernaciak, Theo Walters, Michel den Rooijen en uiteraard voorzitter Jack van Dalen. Een mooi pelotonnetje met genoeg power… al zou dat vandaag nog getest worden.
Met een stevige zuidwestenwind kracht 4 was het al snel duidelijk: dit zou geen 'lekker uitrij rondje' worden. De route richting Standdaarbuiten betekende namelijk vol op de kopwind. En ja hoor, al binnen de eerste kilometers gingen de koppen wat dieper en de monden wat vaker open… al was dat niet alleen om adem te halen.
Vol op de bakkes
Twee derde van de rit tegen de wind in – het recept voor karaktervorming óf klaagzang. En laat er nou nét eentje bij zitten, voor de kenners bekend als 'Grote Dorst', die zich volledig in zijn element voelde.
“Verkeerd rondje jongens… dit slaat nergens op… alleen maar wind tegen…”
En zo ging het nog even door. Maar zoals we hem kennen: hoe meer tegenwind, hoe meer commentaar – en stiekem vindt hij dat heerlijk.
Omdraaien = genieten
Eenmaal bij Standdaarbuiten kwam dan eindelijk het verlossende moment: draaien en terug richting Made. En ja hoor… ineens was daar dat heerlijke duwtje in de rug. Tempo omhoog, moraal omhoog en het peloton weer strak op de kant.
Wat eerder nog zwoegen was, werd nu vliegen. Alsof iedereen spontaan een paar extra watt had gevonden (of gewoon opgelucht was dat de wind eindelijk meewerkte).
Belofte maakt schuld
Halverwege was er al een belangrijke tactische afspraak gemaakt: bij terugkomst in Made zouden we verzamelen bij John voor koffie, taart en ranja. En laten we eerlijk zijn, dat vooruitzicht gaf net dat laatste zetje om de benen draaiende te houden.
Na zo’n 65 kilometer kwam het peloton weer binnenrollen. Moe, tevreden en vooral met genoeg gespreksstof voor bij de koffie.
Naborrel op niveau
Bij John werd de rit nog eens uitgebreid geanalyseerd. Wie er goed zat, wie er kraakte (geen namen) en natuurlijk nog even terug naar de klaagzang van 'Grote Dorst' – die inmiddels weer helemaal bijgetrokken was.
En toen kwam er nog een mooie afsluiter. Frans van Dongen had het onderweg al gevraagd: 'Wie schrijft eigenlijk al die leuke stukjes voor 't Carillon? Mijn vrouw knipt ze altijd uit'.
Alleen… Frans zelf was er bij de naborrel niet meer bij. Die moest namelijk door naar een BBQ met de familie. En eerlijk is eerlijk: hij zat al op zijn voorwerk. Want Frans weet ook: als je eenmaal blijft hangen bij de koffie met dit stel 'plakkers' van het (corona)team… dan ben je zó een paar uur verder en kom je standaard te laat thuis.
Frans, bij deze: er ligt weer een nieuw stukje klaar om uit te knippen.
Kortom: een klassieker. Wind tegen, wind mee, beetje mopperen en vooral samen genieten. Precies zoals het hoort bij de Pedaalridders.