Op zondag 18 oktober, stipt om 09.30 uur, stonden acht Pedaalridders aan de start voor de eerste rit van het winterseizoen van het het C-team. Het was fris, dus lange broeken, armstukken en sjaaltjes waren geen overbodige luxe. Maar dat mocht de pret niet drukken: het werd een prachtige rit over zand- en gravelpaden, langs de Donge en door bossen die zich in hun mooiste herfstkleuren hadden gehuld.
Met deze eerste winterrit werden er meteen klappen uitgedeeld in het winter-opkomstklassement van het C-team. Sommige Pedaalridders vonden het namelijk een uitstekend idee om tussen het zomer- en winterseizoen nog even op vakantie te gaan. Anderen waren ervan overtuigd dat een uitgebreide trainingsstage in Zeeuws-Vlaanderen een beter idee was. Een misrekening, zo bleek al snel. Want acht ridders pakten alvast de eerste punten van het winterseizoen. Arjan, Martin, Richard, Theo, Corne, Rob, Jens en Leon lieten zich niet kennen en verschenen gewoon aan de start. De achtervolging kan beginnen!
Het werd een gravelrit van circa 60 kilometer. En al snel werd duidelijk dat gravelen toch echt een andere sport is dan wielrennen op de weg. Arjan van den Maagdenberg nam de koppositie en stond die niet of nauwelijks meer af. Een opmerkelijke ontwikkeling, want voor de renners van het C-team is het geen alledaags verschijnsel dat van den Maagdenberg aan kop rijdt. Voor sommigen voelde het zelfs surrealistisch!
Misschien beheerst hij de graveltechniek gewoon beter dan de rest. Een andere, meer voor de hand liggende verklaring is dat hij als enige de route kende en daardoor weinig andere keuze had dan voorop te rijden. Hoe dan ook: Arjan aan kop, de rest kon volgen.
Bij het vertrek had Martin Bonkempie duidelijk aangegeven dat hij uiterlijk om 12.30 uur weer thuis moest zijn. Er zat dus maar één ding op: flink doorrijden! Uiteraard gebeurde dat uitsluitend om Martin een plezier te doen. Des te opmerkelijker was het dat Martin, in tegenstelling tot de zomerritten op het asfalt, nu vooral zuchtend en steunend achter in het peloton te vinden was. Aanhaken bleek een hele opgave en het hoge tempo was voor hem geen pretje. Ook Richard van Dinteren, de regerend kampioen van het C-team, had het zwaar.
Beiden kwamen met dezelfde verklaring: zij reden op een mountainbike, terwijl de rest van het gezelschap op een gravelbike zat. Een goedkoop excuus natuurlijk. Uiteindelijk moet iedereen zelf trappen en krijgt iedereen dezelfde kilometers voor de kiezen. Karakter en conditie, daar draait het om.
Theo, beter bekend als Wally de Beul, had dan weer een heel ander probleem. Hij voelde zich uitstekend maar kon zijn benen niet lekker laten draaien, omdat hij voortdurend moest wachten op die hekkensluiters van het peloton. Waar Martin en Richard klaagden over het hoge tempo, klaagde Wally dus vooral over het gebrek eraan. Het is maar net aan welke kant van het peloton je fietst! De overige renners hielden zich wijselijk op de vlakte. Geen klachten, geen excuses en vooral geen partij kiezen. Soms is zwijgen nu eenmaal de beste tactiek.
Na ruim twee uur werden Martin en Richard uiteindelijk door hun mede-renners veilig terug naar Made gesleept. Daarmee zat de eerste rit van het winterseizoen erop en konden de verhalen, verklaringen en sterke staaltjes achteraf beginnen. Een uitgebreide evaluatie bij Zaal ’t Trefpunt in Made, met koffie en een biertje, was op zijn plaats. Want één ding is zeker: bij het C-team wordt niet alleen stevig gefietst, maar ook, ter lering en vermaak, uitgebreid nagepraat. De eerste punten zijn verdeeld en de eerste excuses zijn alweer genoteerd. Het winterseizoen van team-Corona is officieel begonnen. Op naar de volgende rit!